9
berbat durumdayim be. sirf buraya tarihe not dusulsun diye yaziyorum cunku gecenin bu vakti dertlesecek kimsem yok. 27 ocak 2026 tarihinde kuzenimi, 31 ocak 2026 tarihinde de dedemi kaybettim. nasil üst üste geldi, nasil boyle oldu cidden anlamlandiramiyorum. biraz yok sayip kafa dagitayim dedim. karamsarlik da cöktü. birseyler karalayayim da,bir nebze olsun icimdekileri dokeyim diye dusundum. buraya da oyle herseyimi yazmam. kolay kolay da sahsi birsey paylasmam. ne evlendigimde ne ne cocugum oldugunda paylasmadim. kotu birseyi paylasmak da ne kadar dogru bilmiyorum.
hadi dedemiz maasallah 84 yasindaydi yasliydi 15 gundur de hastanede yatiyormus. muş diyorum cunku ailem de dahil olmak uzere akrabalardan kimseyle gorusmuyorum. 2-3 kuzenle gorusuyordum o kadar. ailevi sebepler, evlat ayrimciligi, uzun sure sindirmeye calisip yutamadigim laftan dolayi sildim attim ailemi. yuz yuze neredeyse 2yil, telefonla da 1.5 yildir gorusmuyorum. ki beni taniyanlar bilirler ben bu raddeye kolay kolay gelmem. hos goruluyumdur, sabirliyimdir, insanlar ne demis ne yapmis ne olmus cok da onemsemem. ama iste insan bir yerde cok fena kirildi mi da geri donusu olmuyormus.
2 cocugum ve esimle mutlu mutlu yasamaya calisiyorum sadece. onlar bana ben onlara tutunuyorum. evde kötü olaylar, olumsuz durumlar olmasin diye kendi kendime soz verdigimden de aglayip dovunemiyorum. bir de babasin yani. cocuklarin seni o halde gormesin diye sessiz sessiz battaniyenin altinda agliyor insan.
kuzenim de daha 35 yasindaydi. evlendi cocugu oldu 1 yil sonra bosandi. dukkanda yatip kalkiyormus sonradan ogrendim kendisinden. beni neden arayip sormuyorsun abi diye aramisti 2 hafta once. ıs guc kosturmaca, gorevler sebebiyle ailemle bile vakit geciremiyorken, ona ragmen bi uzulmustum. karar vermistim bu ayi bi atlatayim gidecegim yanina diye. nasip olmadi. once yogun bakim haberini aldim. kalp krizi gecirmis. sonra da ölüm haberi. daha 3 gun gecti gecmedi zaten zaman durmus, adamla tum anilar kafada donerken, gormek istemedigim içi kötü insanlarla bir araya gelip, rezillik cikmasin diye cenazesine de gidememisken, bir de dedemin vefat haberi.
ona da katilamiyorum. biliyorum cunku rezillik cikar, insanlar orada acisini yasarken istenmeyen olaylar yasanmasin diye ona da katilamayacagim. simdi yine anilara boguldum. kucukken beraber toplayip getirdigi mantarlari yedigim anlar, beraber daga gidip cobanlik yaptigimiz zamanlar, cesme basinda yedigimiz ege usulu dürümler. niye boyle oldu bilmiyorum. babam aramis 2 kere. engelli bende. geri de donmedim. donmeyecegim. bu entry'i de tematik yapip gondermek istiyorum. kimse gormesin, bisey de yazmasın diye. maksat sadece kendi icimde oylesine konusmak. sıkıştım. ıyi degilim. hayat da devam ediyor ama bazi insanlar icin de durdu. su vakitte ne yapacagim onu da bilmiyorum. en iyisi ortalik durulduktan sonra babaannemin yanina gitmek. ınsanlar herhalde beni kotu biliyor. bundan sonra da kotu bilecekler. zarari yok. zaten insanlarin ne dedigi hayatim boyunca umurumda olmadi. ben iyi insan olmaya calistim sadece. ıyilik yapamiyorsan kotuluk de yapma diyerek insanlardan uzak durdum o kadar. neyse goren okuyan olursa da hakkini helal etsin. ben sadece icimi dokmek istedim. bunlari da yazmazdim da üst uste gelince hakikaten darlandim.
hadi dedemiz maasallah 84 yasindaydi yasliydi 15 gundur de hastanede yatiyormus. muş diyorum cunku ailem de dahil olmak uzere akrabalardan kimseyle gorusmuyorum. 2-3 kuzenle gorusuyordum o kadar. ailevi sebepler, evlat ayrimciligi, uzun sure sindirmeye calisip yutamadigim laftan dolayi sildim attim ailemi. yuz yuze neredeyse 2yil, telefonla da 1.5 yildir gorusmuyorum. ki beni taniyanlar bilirler ben bu raddeye kolay kolay gelmem. hos goruluyumdur, sabirliyimdir, insanlar ne demis ne yapmis ne olmus cok da onemsemem. ama iste insan bir yerde cok fena kirildi mi da geri donusu olmuyormus.
2 cocugum ve esimle mutlu mutlu yasamaya calisiyorum sadece. onlar bana ben onlara tutunuyorum. evde kötü olaylar, olumsuz durumlar olmasin diye kendi kendime soz verdigimden de aglayip dovunemiyorum. bir de babasin yani. cocuklarin seni o halde gormesin diye sessiz sessiz battaniyenin altinda agliyor insan.
kuzenim de daha 35 yasindaydi. evlendi cocugu oldu 1 yil sonra bosandi. dukkanda yatip kalkiyormus sonradan ogrendim kendisinden. beni neden arayip sormuyorsun abi diye aramisti 2 hafta once. ıs guc kosturmaca, gorevler sebebiyle ailemle bile vakit geciremiyorken, ona ragmen bi uzulmustum. karar vermistim bu ayi bi atlatayim gidecegim yanina diye. nasip olmadi. once yogun bakim haberini aldim. kalp krizi gecirmis. sonra da ölüm haberi. daha 3 gun gecti gecmedi zaten zaman durmus, adamla tum anilar kafada donerken, gormek istemedigim içi kötü insanlarla bir araya gelip, rezillik cikmasin diye cenazesine de gidememisken, bir de dedemin vefat haberi.
ona da katilamiyorum. biliyorum cunku rezillik cikar, insanlar orada acisini yasarken istenmeyen olaylar yasanmasin diye ona da katilamayacagim. simdi yine anilara boguldum. kucukken beraber toplayip getirdigi mantarlari yedigim anlar, beraber daga gidip cobanlik yaptigimiz zamanlar, cesme basinda yedigimiz ege usulu dürümler. niye boyle oldu bilmiyorum. babam aramis 2 kere. engelli bende. geri de donmedim. donmeyecegim. bu entry'i de tematik yapip gondermek istiyorum. kimse gormesin, bisey de yazmasın diye. maksat sadece kendi icimde oylesine konusmak. sıkıştım. ıyi degilim. hayat da devam ediyor ama bazi insanlar icin de durdu. su vakitte ne yapacagim onu da bilmiyorum. en iyisi ortalik durulduktan sonra babaannemin yanina gitmek. ınsanlar herhalde beni kotu biliyor. bundan sonra da kotu bilecekler. zarari yok. zaten insanlarin ne dedigi hayatim boyunca umurumda olmadi. ben iyi insan olmaya calistim sadece. ıyilik yapamiyorsan kotuluk de yapma diyerek insanlardan uzak durdum o kadar. neyse goren okuyan olursa da hakkini helal etsin. ben sadece icimi dokmek istedim. bunlari da yazmazdim da üst uste gelince hakikaten darlandim.
