frank rijkaard

saat 2 gibi evden çıktım. akşam saat altı gibi evin oralardaydım. apartmanın hemen yanındaki evin önünde bir kalabalık. adımlarımı git gide yavaşlatarak aklaştım. anladım bi ölüm haberi olduğunu. ben ali dayı ölmüş galiba diye tereddütle düşünürken kalabalığın ortasına kadar geldim. ve kötü haberi aldım. ali dayının oğlu nihat abi ölmüş... 37 yaşında. on senedir tanırım kendisini. doğru düzgün ilk muhabbetimiz iki hafta önce ayağından sakat ali dayıyı merdivenlerden yukarı taşımak için yardım ederken oldu. on senede ilk adam akıllı muhabbetimiz... ve ben bugun sabah öğlen evden çıktım. akşam eve geldiğimde öldüğü haberini aldım. duvara yaslandım o an. bi on dakika hiç bir şey yapmadım. sadece bakındım etrafa. bilirsiniz ölüm sessizliği işte. ölümle gelen o düşünce evreni. eve duraksayarak geldim. evde de yarım saat bir saat kadar öyle bakındım. hiç bir şey yapmadan.

şimdi bu adam. 1 ekim 2010 kardemir karabukspor galatasaray macina babasının ölüm haberiyle çıktı. ben on senede doğru düzgün muhabbetim olmayan bir adamın ölümübe bu kadar üzülürken, bu adam. maça çıkmadan birkaç saat önce babasının ölüm haberini aldı. ne yapmıştır sence... ne yaptığını bu maçı izleyen herkes gördü. sana değer verdi. senin ona değer vermediğin anda sana değer verdi. senin için bir şeyler yapmak istediğini, babasının ölümünün yasına rağmen gösterdi. bana "o zaman çıkmasaydı" deme nolur... bu kadar nankör olma nolur...

eleştiririm çoğu zaman. geçenlerde eleştirmeme sözü verdim kendisi gidene kadar. ama bu yazdıklarım ne bu sözle ilgili, ne bşaka bişeyle. zaten öyle düşünüyorsan...

bizim için iyi kötü uğraşan, bir eyler yapmaya çalışan bir adamdır rijkaard. babasının ölüm haberi üzerine bile...