23799
kendisinin yaşamakta olduğu oyuncu yönetim sorununu kendimdeki bir probleme çok benzettiğim hocamız.
çeşitli orkestralarda şeflik yaptım yapıyorum. bazı ekiplerde lider olan kişiden korkulur, bazılarında ise dostluk ve kardeşlik durumu hakimdir. her iki durumun da avantaj ve dezavantajı vardır haliyle. çok katı bir şefseniz millet çok da bayılmaz size. işini olabildiğince yapar, parasını alır basar gider, daha iyi bir paraya başka iş gelirse de tak der oraya geçer.
dostane bir liderlik yaptığınızda ise, beraber sahneye çıktığımız, tur otobüslerinde binlerce kilometre yol aldığınız, kimi zaman dandik otel odalarında uyumaya çalıştığınız ekip arkadaşlarınız sizi bir abi veya kardeş olarak görür ve ortamda zorluk olsa da mümkün mertebe ses etmez, elinden geleni yapar, konserler sırasında gördüğü değeri, saygıyı, sevgiyi ve takdiri keyifle karşılar. para kadar bu manevi keyfi de kazanmanın tadını çıkartır. ama dost olduğunuz ekiple işler, ne zaman ki konforlu bir hal almaya başlar, tuhaf şekilde o zaman bozulmaya başlar genelde. soundcheck kaçırmalar, menajerlerle laubali konuşmalar, sahneye alkollü çıkmaktan çekinmemeler, şarkı partisyonlarını başka müzisyene vermeye çalışmalar, lojistik kolaylıklardan kaçmalar vs. o zaman siz disiplini ele alıp “neler oluyor, herkes kendine gelsin” deseniz de bu çok etki etmez. çünkü aslında sertliğinizin gelip geçici olduğunu, yumuşak karakterli kişiliğinizi ve kırıcı olmaktan nefret ettiğinizi herkes bilir.
bu durumda maalesef ben hep ekipten insan değiştirmek durumunda kaldım. iyi niyet, yumuşak başlı olmak, kibarlık ve sessiz profesyonellik sıklıkla suistimal edilebilen bir özellikler birleşimi. hocamızda da bu durumun olduğunu hissediyorum. asla davinson’a, icardi’ye, torreira’ya, barış’a ve yunus’a söz geçiremediğini düşünüp hissediyorum.
takım anormal yıprandı evet ama zaten bunun için olağan dışı kazançlarla sahaya çıkılıyor. şampiyonlar ligi’nin fiziksel ve psikolojik götürülerini asıl bu sezon öğrendi hocamız. seneye daha verimli bir kadro kuracaktır. çok da kızamıyorum…
çeşitli orkestralarda şeflik yaptım yapıyorum. bazı ekiplerde lider olan kişiden korkulur, bazılarında ise dostluk ve kardeşlik durumu hakimdir. her iki durumun da avantaj ve dezavantajı vardır haliyle. çok katı bir şefseniz millet çok da bayılmaz size. işini olabildiğince yapar, parasını alır basar gider, daha iyi bir paraya başka iş gelirse de tak der oraya geçer.
dostane bir liderlik yaptığınızda ise, beraber sahneye çıktığımız, tur otobüslerinde binlerce kilometre yol aldığınız, kimi zaman dandik otel odalarında uyumaya çalıştığınız ekip arkadaşlarınız sizi bir abi veya kardeş olarak görür ve ortamda zorluk olsa da mümkün mertebe ses etmez, elinden geleni yapar, konserler sırasında gördüğü değeri, saygıyı, sevgiyi ve takdiri keyifle karşılar. para kadar bu manevi keyfi de kazanmanın tadını çıkartır. ama dost olduğunuz ekiple işler, ne zaman ki konforlu bir hal almaya başlar, tuhaf şekilde o zaman bozulmaya başlar genelde. soundcheck kaçırmalar, menajerlerle laubali konuşmalar, sahneye alkollü çıkmaktan çekinmemeler, şarkı partisyonlarını başka müzisyene vermeye çalışmalar, lojistik kolaylıklardan kaçmalar vs. o zaman siz disiplini ele alıp “neler oluyor, herkes kendine gelsin” deseniz de bu çok etki etmez. çünkü aslında sertliğinizin gelip geçici olduğunu, yumuşak karakterli kişiliğinizi ve kırıcı olmaktan nefret ettiğinizi herkes bilir.
bu durumda maalesef ben hep ekipten insan değiştirmek durumunda kaldım. iyi niyet, yumuşak başlı olmak, kibarlık ve sessiz profesyonellik sıklıkla suistimal edilebilen bir özellikler birleşimi. hocamızda da bu durumun olduğunu hissediyorum. asla davinson’a, icardi’ye, torreira’ya, barış’a ve yunus’a söz geçiremediğini düşünüp hissediyorum.
takım anormal yıprandı evet ama zaten bunun için olağan dışı kazançlarla sahaya çıkılıyor. şampiyonlar ligi’nin fiziksel ve psikolojik götürülerini asıl bu sezon öğrendi hocamız. seneye daha verimli bir kadro kuracaktır. çok da kızamıyorum…
