53
senelerini diyet işlerine vakfetmiş, "dışarıda içine ne koydukları belli değil" diyerekten evde kendi kendine diyetler yapan, muhtelif zamanlarda aşağı yukarı 200 kiloyu almış-vermiş kıdemli bir şişman olarak senelerdir uzak durduktan sonra kendimi bir diyetisyene emanet ederek; tam bir ay önce hayatıma soktuğum beslenme düzeni.
ciddi bir kalori açığı ile birlikte uygulamaya başladığım için aslında bu saat kısıtlı düzenin normal bir beslenme düzenine göre farklarını/etkilerini net değerlendirme şansım yok. daha doğrusu bu bir ayda yaşadığım değişimin ne kadarının diyet listesi ile, ne kadarının saat kısıtı ile mümkün olduğunu ayırt etme şansım yok.
kendimi bildim bileli sabah erken uyanan ve erkenden kahvaltı yapan biriydim. ortaokula başladığım günden beri ortalama sabah 6 civarı kahvaltı yaparak güne başladım. bunun istisnası sözlüğün de kuruluş yıllarına gelen üniversite çağlarımda günde 2 tane fast food öğünü yiyerek yaşadığım ve içerikten ötürü ciddi kilo aldığım yaklaşık 2 seneydi.
o yüzden kardeşim başta olmak üzere etrafımda bu düzeni uygulayan çok fazla insana rağmen özellikle sabahları güne başlayıp bir süre aç gezmek bir süredir gözümde büyüyen bir olaydı. sağlık problemleri sebebiyle yaşanan hareketsizlik ve uzun ev istirahatinde alınan fazla kilolar, bağlantılı şekilde muayene olduğum doktorun kilo verme yönündeki uyarıları ve vesile ile yapılan kan tahlillerinde* diyabet başta olmak üzere herhangi bir sorun çıkmamasının birleşimiyle bu sefer bir diyetisyen eşliğinde konuya eğilmeye karar verdim.
aradan geçen bir ayda yaşadığım en önemli değişim kesinlikle ferahlık oldu. vücut ağırlığım %12 oranında azaldı. tartıya ilk çıktığım gündeki yağ ağırlığım %30 oranında azaldı. toplam ağırlık kaybının içinden %60'ı yağdan gitti. kaybettiğim kilonun bir kısmını zaten ondan önceki 1-2 ayda aldığım için ve hayatım boyunca çok kereler bu kilo aralığında gidip geldiğim için hafifleme hissini o kadar hissedemedim. belki uzun süreler yüksek ve sabit kiloda kalmış kişiler için bir ayda böyle bir değişim muhtemelen daha dramatik olacaktır.
ancak bu beslenme düzenine geçmeden önce büyük porsiyonlar tüketen, özellikle akşamları ve tatil günlerinde ortalama 1-1.5 saatte bir bi'şeyler atıştıran biriydim. oradan gün içindeki 6 saatlik bir periyotta bir kahvaltı, bir yemek, arada da eskiye kıyasla minnacık öğünlerle günü geçiren birine dönebilmek benim gibi diyet konusunda çok tecrübesi olan biri için bile acayip bir değişim oldu.
bunun ne kadarının psikolojik motivasyon, ne kadarının karbonhidratsızlıktan gelen insülin etkisi, ne kadarınınsa bu zaman kısıtlaması ile alakalı olduğunu tam tahayyül edemiyorum. ancak hepsinin bir bütünü oluşturacak şekilde saç ayak olduğunu söyleyebilirim.
ilk akşam gelen şiddetli baş ağrısı ve üçüncü-dördüncü günler sabah yaşadığım açlık hissiyat hariç adaptasyona dair bir problem yaşamadım. onun dışında yaşadığım halsizlik ve zihin bulanması gibi yan etkiler kalori, özellikle de karbonhidrat kısıtlamasıyla alakalı şeylerdi.
hayatımdaki en önemli değişik sabah uyandıktan sonra birkaç saat ağzıma bir şey atmamak oldu. en kolay uyum sağladığım kısmı ise zaten akşam yemeklerini çok nadiren akşam 6-7'den sonra yiyor oluşum oldu. akşam yemek sonrası ve gün içindeki atıştırmalar zaten dönem dönem sarıp dönem dönem uzak durduğum bir alışkanlık olduğundan o kadar da dramatik bir yere koyamıyorum.
tabi bekar, girdiği-çıktığı saati belli olan ve çok fazla fiziksel efor harcamadığı bir işte çalışan biri olduğum için hayatıma aşırı bir etkisi olduğunu söyleyemem. ancak çocuklu bir anne/babanın, yoğun fiziksel efor harcanan işlerde çalışan insanların ya da sosyal yaşantısı daha hareketli insanların hem adapte olabilmesi hem de sosyal hayatına uydurabilmesi illa ki daha zor olacaktır. ancak ortada bir sağlık problemi olmadığı ve uzman yardımı alındığı sürece, adaptasyonun o kadar da zor olmadığını yaşamakta olduğum tecrübeye bağlı olarak gönül rahatlığıyla söyleyebilirim.
gerisi biraz da çevresel faktörlere kalıyor.
ancak bazı temel prensiplerini ömürlük hale çevirmek o kadar da zor değil gibi gözüküyor şimdilik...
ciddi bir kalori açığı ile birlikte uygulamaya başladığım için aslında bu saat kısıtlı düzenin normal bir beslenme düzenine göre farklarını/etkilerini net değerlendirme şansım yok. daha doğrusu bu bir ayda yaşadığım değişimin ne kadarının diyet listesi ile, ne kadarının saat kısıtı ile mümkün olduğunu ayırt etme şansım yok.
kendimi bildim bileli sabah erken uyanan ve erkenden kahvaltı yapan biriydim. ortaokula başladığım günden beri ortalama sabah 6 civarı kahvaltı yaparak güne başladım. bunun istisnası sözlüğün de kuruluş yıllarına gelen üniversite çağlarımda günde 2 tane fast food öğünü yiyerek yaşadığım ve içerikten ötürü ciddi kilo aldığım yaklaşık 2 seneydi.
o yüzden kardeşim başta olmak üzere etrafımda bu düzeni uygulayan çok fazla insana rağmen özellikle sabahları güne başlayıp bir süre aç gezmek bir süredir gözümde büyüyen bir olaydı. sağlık problemleri sebebiyle yaşanan hareketsizlik ve uzun ev istirahatinde alınan fazla kilolar, bağlantılı şekilde muayene olduğum doktorun kilo verme yönündeki uyarıları ve vesile ile yapılan kan tahlillerinde* diyabet başta olmak üzere herhangi bir sorun çıkmamasının birleşimiyle bu sefer bir diyetisyen eşliğinde konuya eğilmeye karar verdim.
aradan geçen bir ayda yaşadığım en önemli değişim kesinlikle ferahlık oldu. vücut ağırlığım %12 oranında azaldı. tartıya ilk çıktığım gündeki yağ ağırlığım %30 oranında azaldı. toplam ağırlık kaybının içinden %60'ı yağdan gitti. kaybettiğim kilonun bir kısmını zaten ondan önceki 1-2 ayda aldığım için ve hayatım boyunca çok kereler bu kilo aralığında gidip geldiğim için hafifleme hissini o kadar hissedemedim. belki uzun süreler yüksek ve sabit kiloda kalmış kişiler için bir ayda böyle bir değişim muhtemelen daha dramatik olacaktır.
ancak bu beslenme düzenine geçmeden önce büyük porsiyonlar tüketen, özellikle akşamları ve tatil günlerinde ortalama 1-1.5 saatte bir bi'şeyler atıştıran biriydim. oradan gün içindeki 6 saatlik bir periyotta bir kahvaltı, bir yemek, arada da eskiye kıyasla minnacık öğünlerle günü geçiren birine dönebilmek benim gibi diyet konusunda çok tecrübesi olan biri için bile acayip bir değişim oldu.
bunun ne kadarının psikolojik motivasyon, ne kadarının karbonhidratsızlıktan gelen insülin etkisi, ne kadarınınsa bu zaman kısıtlaması ile alakalı olduğunu tam tahayyül edemiyorum. ancak hepsinin bir bütünü oluşturacak şekilde saç ayak olduğunu söyleyebilirim.
ilk akşam gelen şiddetli baş ağrısı ve üçüncü-dördüncü günler sabah yaşadığım açlık hissiyat hariç adaptasyona dair bir problem yaşamadım. onun dışında yaşadığım halsizlik ve zihin bulanması gibi yan etkiler kalori, özellikle de karbonhidrat kısıtlamasıyla alakalı şeylerdi.
hayatımdaki en önemli değişik sabah uyandıktan sonra birkaç saat ağzıma bir şey atmamak oldu. en kolay uyum sağladığım kısmı ise zaten akşam yemeklerini çok nadiren akşam 6-7'den sonra yiyor oluşum oldu. akşam yemek sonrası ve gün içindeki atıştırmalar zaten dönem dönem sarıp dönem dönem uzak durduğum bir alışkanlık olduğundan o kadar da dramatik bir yere koyamıyorum.
tabi bekar, girdiği-çıktığı saati belli olan ve çok fazla fiziksel efor harcamadığı bir işte çalışan biri olduğum için hayatıma aşırı bir etkisi olduğunu söyleyemem. ancak çocuklu bir anne/babanın, yoğun fiziksel efor harcanan işlerde çalışan insanların ya da sosyal yaşantısı daha hareketli insanların hem adapte olabilmesi hem de sosyal hayatına uydurabilmesi illa ki daha zor olacaktır. ancak ortada bir sağlık problemi olmadığı ve uzman yardımı alındığı sürece, adaptasyonun o kadar da zor olmadığını yaşamakta olduğum tecrübeye bağlı olarak gönül rahatlığıyla söyleyebilirim.
gerisi biraz da çevresel faktörlere kalıyor.
ancak bazı temel prensiplerini ömürlük hale çevirmek o kadar da zor değil gibi gözüküyor şimdilik...
