2061
american beatuy
harika bir eleştiri filmi. fakat kimsenin dikkatini çekmediği bir nokta var.
filmde otorireyi, muhafazakarlığı kısacası amerika devletini temsil eden ailedeki anne.
anne aslında seni beni temsil ediyor. babaya* (otoriteyi çoktan kurmuş, muhafazakarlığı gaye edinmiş -oğlu ile arabada homoseksüeller hakkında konuşurken yaptığı baskı- söz hakkı doğsun istemeyen, baskıcı)
bunlara karşı artık delirmeye başlamış, söz söyleyemeyen, aman tadımız kaçmasını modunda ( frank akşam amerika ordusunun çekmiş olduğu trajik bir skeci izlerken kadrajda koltuğun yarısından fazlası boş olmasına rağmen sıkışık oturan ve baba yani frank skece güldüğü anda sahte bir gülümse takınması.) kısacası anne baskılanmış, korku düzeninden dolayı sesi çıkmayan halkı temsil ediyor.
filmin son dönenmecinde asi oğlan (50-60'lar amerika gençliğini temsil ettiğini düşünüyorum , artık devlet yani babadan korkmayan ve bunu homoseksüel muhabbetinde korkmadan dile getiren gençliğin yansıması ) ile annenin konuşmasında: bu zamana kadar seni böyle yaşattığım için üzgünüm lafı :
bu laf doğrudan viatnam savaşıyla bağlantılı. halkın otoritel rejime karşı sus pus kesilmesi vs.
ardından babama iyi bak demesi:
ilk başkaldırışın ardından değişecek düzende amerika'nın (babanın) daha özgür bir yere (kişiye) dönüşmesi.
uyandıktan sonra kafamda bir şimşek daha çaktı. o fitt ailesindeki çocuk (asi olarak tabir ettiğim) frank aslında baby boomers kuşağını temsil ediyor. filmde sadece frank'in uyuşturucu sattığını biliyoruz. sahnelerde bir gün başka bir meslekteki müşteriye, öteki gün başka bir meslekteki müşteriye sattığını söylüyor. bu durum 40-70 arası yaşanan uyuşturucu ticaretinin oluşmasını temsil ediyor*.
frank'in kaset koleksiyonu olduğunu lester ile olan sahnesinde öğreniyoruz. bu kaset koleksiyonunu uyuşturucu satışından elde ettiği gelirle yapıyor, fakat babası (devleti, geleneksel kuşağı temsil eden kişi) colonel bu koleksiyonu part-time çalışarak elde ettiğini zannediyor. bu da başka bir kuşak çatışması örneği.
harika, harika, harika! toplasan 10 dakika etmeyecek sahnede verilen mesajlar anlatılan düzen tek kelimeyle harika!
fakat bizim halkımız ne yapıyor? bilinçli olarak piyasaya sürülen depolitizasyon ögesi, eser demeye bin şahit isteyen şeyler tüketiyor.
edit: ekleme.
harika bir eleştiri filmi. fakat kimsenin dikkatini çekmediği bir nokta var.
filmde otorireyi, muhafazakarlığı kısacası amerika devletini temsil eden ailedeki anne.
anne aslında seni beni temsil ediyor. babaya* (otoriteyi çoktan kurmuş, muhafazakarlığı gaye edinmiş -oğlu ile arabada homoseksüeller hakkında konuşurken yaptığı baskı- söz hakkı doğsun istemeyen, baskıcı)
bunlara karşı artık delirmeye başlamış, söz söyleyemeyen, aman tadımız kaçmasını modunda ( frank akşam amerika ordusunun çekmiş olduğu trajik bir skeci izlerken kadrajda koltuğun yarısından fazlası boş olmasına rağmen sıkışık oturan ve baba yani frank skece güldüğü anda sahte bir gülümse takınması.) kısacası anne baskılanmış, korku düzeninden dolayı sesi çıkmayan halkı temsil ediyor.
filmin son dönenmecinde asi oğlan (50-60'lar amerika gençliğini temsil ettiğini düşünüyorum , artık devlet yani babadan korkmayan ve bunu homoseksüel muhabbetinde korkmadan dile getiren gençliğin yansıması ) ile annenin konuşmasında: bu zamana kadar seni böyle yaşattığım için üzgünüm lafı :
bu laf doğrudan viatnam savaşıyla bağlantılı. halkın otoritel rejime karşı sus pus kesilmesi vs.
ardından babama iyi bak demesi:
ilk başkaldırışın ardından değişecek düzende amerika'nın (babanın) daha özgür bir yere (kişiye) dönüşmesi.
uyandıktan sonra kafamda bir şimşek daha çaktı. o fitt ailesindeki çocuk (asi olarak tabir ettiğim) frank aslında baby boomers kuşağını temsil ediyor. filmde sadece frank'in uyuşturucu sattığını biliyoruz. sahnelerde bir gün başka bir meslekteki müşteriye, öteki gün başka bir meslekteki müşteriye sattığını söylüyor. bu durum 40-70 arası yaşanan uyuşturucu ticaretinin oluşmasını temsil ediyor*.
frank'in kaset koleksiyonu olduğunu lester ile olan sahnesinde öğreniyoruz. bu kaset koleksiyonunu uyuşturucu satışından elde ettiği gelirle yapıyor, fakat babası (devleti, geleneksel kuşağı temsil eden kişi) colonel bu koleksiyonu part-time çalışarak elde ettiğini zannediyor. bu da başka bir kuşak çatışması örneği.
harika, harika, harika! toplasan 10 dakika etmeyecek sahnede verilen mesajlar anlatılan düzen tek kelimeyle harika!
fakat bizim halkımız ne yapıyor? bilinçli olarak piyasaya sürülen depolitizasyon ögesi, eser demeye bin şahit isteyen şeyler tüketiyor.
edit: ekleme.
