galatasaray’a ve türk futboluna hakan şükür’ü, okan buruk’u, arif erdem’i, bülent korkmaz’ı, tugay kerimoğlu’nu ve suat kaya’yı yıllarca hem bizim hem de a milli takım’ın nüvesini oluşturacakları şekilde bir özgüven kazandırarak türk futboluna armağan etmişti.
yanlış anlaşılmasın, bu oyuncular (okan hariç) yine oynuyorlardı ama kalli o zaman çok genç yaştaki bu çocukları, üstelik 4 büyüklerde o güne dek hiç yapılmamış bir gençleştirme operasyonuyla oynatma cesareti göstererek türk futbolunda çığır açmıştı.
‘benim için genç ya da tecrübeli oyuncu yoktur, takımı için mücadele eden, savaşan oyuncu vardır’ mentalitesindeydi. 3 sene üst üste şampiyon olmuş metin ali feyyaz’lı efsane beşiktaş’ı içeride dışarıda tsyd, cumhurbaşkanlığı ya da lig farketmeksizin her maç tokatlamıştı.
fener’e kadıköy’de 50-55 dakika 10 kişi oynadığı maçta 4 atmıştı. hatta o maç sonrası fener seyircisi yine sahaya inmiş ve önce kale direklerini yıkmış, sonra da o zamanlar dereağzı’nda olan kulüp binasını basarak mevcut başkanları metin aşık’ın istifasına sebep olmuştu.
koşmayan oyuncuyu hiç sevmezdi. 92-93 sezonunun başında transfer edilen elvir bolic’i, yeteri kadar koşmadığı için devre arası gaziantepspor’a sepetlemişti.
çok ama çok büyük, bence fatih terim’le eşdeğer sayılacak bir teknik direktördü. zira temelini attığı o takım, yıllarca beraber oynamaya devam etmiş ve uefa’ya kadar gidecek yolda fatih hoca’nın işini görece kolaylaştırmıştı.
he bir de tüm bu anlattıklarımdan anlayacağınız gibi, inanılmaz bir keskin zekaya sahipti. basın toplantılarında kendisine sorulan aptalca sorulara cevabı olabilecek en ince en komik şekilde verirdi. tabi o cevapların bu kadar net olmasının bir diğer sebebi de ahmet akcan’ın muhteşem almanca’sıdır. ayrıca dünyanın en hızlı laf sokan adamı da olabilir.
edit: son paragraf eklendi.
Kariyer Sonu
